Творчество прихожан Міхась Южык. З Новага Запавету; вершы (восень 2010)

З Новага Запавету; вершы (восень 2010)

Міхась Южык

* * *

"За што ты гоніш мяне? –

пытаўся Хрыстос у Паўла. –

Як сябра майго кранеш –

мне след нанясеш крывавы.

Крывавай дарогай ісці

табе ў накірунку іншым,

няходжаных пуцявін

адольваць балюча вышы.

Язычнікаў цытадэль

даю табе ва ўладанне...”

І Павел з калень глядзеў,

як Госпад раптоўна кануў.

І зноўку цяжкі замок

вісіць на дзвярах Нябёсаў.

А Паўлу – разбег дарог;

абапал – пяскі і росы.

Не крыж пры канцы, а меч

вісіць непазбежнай карай.

Пакуль жа – ланцуг сустрэч,

пакуль жа – крыляюць мары.

На Вечнасці рубікон

кіруе народы Павел.

Самому ж – вязніц загон

і меч, што жыцця пазбавіў.

* * *

"Што можа выйсці з Назарэта? –

смяяліся так з веку ў век.

– Хто можа там явіцца свету,

які нікчэмны чалавек?”

Што ў правінцыйным запусценні

і занядбанасці дурной,

дзе ад халуп кладуцца цені

на камень скосай маставой?

Дзе ходзяць да крыніц пад горку,

а потым цягнуць што ёсць сіл

збаны жанчыны. Лёс іх горкі,

як быццам Бог пра іх забыў?

А Ён між тым хадзіў раздумна,

па вулках, дворыках чужых

і назіраў са светлым сумам,

і напінаў нянаскі слых.

І чуў Ён кожнае стварэнне,

іх недагледжанасць і боль.

І малітоўна на каленях

празорваў крыж галгофскі свой.

А потым – доўгая дарога,

каб увайсці ў Іерусалім,

дзе іудзеі зганьбяць Бога,

дзе будуць суд чыніць над Ім.

Зямлю і неба паяднаўшы

крывёй пякучаю сваёй,

разрывам сэрца душы нашы

Ён маніць вечна за сабой.

"Што можа выйсці з Назарэта?” –

смяяліся так мімаходзь

у час Старога Запавету.

Як аказалася – Гасподзь.

* * *

"Ах, толькі б вам веры прыдбаць хоць крыху! –

Збавіцель казаў перад шчыльным натоўпам. –

Вядзі свайго сына, трымай за руку”, –

і бацька падлетка наперад высоўваў.

А той, толькі ўбачыў Ісуса наўпрост,

імгненна зваліўся, зацяты нячыстым,

то курчыўся ў пене, то гнуўся, як мост,

з вачэй яго мкнулі шалёныя іскры.

А бацька падлетка, што побач стаяў,

усклікнуў прарэзліва: "Госпадзе, веру!

Ты б толькі нявер’ю майму паспрыяў!”

"Ты стукайся, дружа, адчыняцца дзверы”, –

прамовіў Ісус. Ціха плакаў стары,

а людзі ў здранцвенні вытрэшчвалі вочы.

І голас раздаўся: "Нячысты, замры,

пакінь гэта цела, што б’ецца сіроча!”

Тут ахнулі ўсе, бо юнак як сканаў,

на ссохлай траве ён ляжаў скамянела.

Маўчанне ў натоўпе, а бацька рыдаў,

уперыўшы позірк у мёртвае цела.

"Ах, толькі б вам веры прыдбаць хоць крыху!” –

паўтораны гучна Збавіцелем словы,

і Ён падышоў і сказаў юнаку:

"Устань і жыві, як раней, і нанова!”

Падняўся няшчасны і бацьку абняў,

і доўга стаялі яны ў аняменні,

глядзелі, як вучняў Збавіцель забраў

і рушыўся з імі пад вечара цені.

* * *

Ілія і Майсей гаварылі з Ісусам,

пераўтвораным, белым і срэбным, як снег.

Трое вучняў стаялі знямелым хаўрусам

на гары, дзе хвіліны спыняюць свой бег.

Узрушэнне і страх чаргаваліся хутка,

бо настаўнік паўстаў нечакана другім.

І не ў стане спасцігнуць іх розум марудны,

і не ў сілах душа жыць імгненнем такім.

О, адкуль яны ведаюць, быццам прарокі

тут, на рысе нябыту, гаворку вядуць?

Ім вятры рассцілаюць пад ногі аблокі,

і надзею, і радасць аднекуль нясуць.

"Гэта Сын Мой любімы!” – пачулася громам,

з нетутэйшага воблака пырснуў прамень.

І настаўнік ізноў стаў прывычна знаёмым,

і расквеціўся фарбамі звыклымі дзень.

"Толькі помніце цвёрда: пакуль не ўваскрэсну –

анікому ні слова, што бачылі вы!” –

і пакінуў Ісус гэта дзіўнае месца,

і спусціўся па схіле пад шолах травы.

* * *

"Душа Мая пакутуе смяротна!

Не спіце, маліцеся, мілыя...”

Хоць вучням Яго было холадна, слотна –

валіў на зямлю іх астылую

ліпучы, назойлівы сон –

як быццам няўмольны закон.

"О, што ж вы спіце, калі Мне адзінока,

калі папрасіў Я ў адчаі Айца

яшчэ хоць крыху вінаградныя сокі

папіць, не прыспешваць дарогі канца.

І ўсё ж падыходжу, відаць, да парога,

які пераскочу праз крыж і цвікі,

каб сталася марай для жыццяў убогіх

калісьці вось гэты парог перайсці.

О, што ж вы спіце гэтай ноччу цямравай,

калі немінучая варта ідзе!

Я чую, абутак іх шоргае ў травах,

і быць праз хвіліну жахлівай бядзе!

(Паверце, зыначыцца тая бяда,

і будзе для вас яна хлеб і вада.)

Хай будзе, як Ты, а не Я захачу,

хай страшна ў апошні Я міг закрычу,

хай люта праколе і сэрца Маё

калянае вострае рымлян кап’ё!

Цяпер прачынайцеся! Голас Іуды

разносіцца ўночы прысудам Маім.

І ўсіх вас чакаюць вялікія цуды.

І ўсе мы нязгасна цяпер узгарым”.

* * *

Пячора. І камень грувасткі на ёй.

І Марфа з Марыяй рыдалі

па Лазару, што свой смяротны спакой

знайшоў, і яго пахавалі.

"А дзе ж наш Ісусе, чаму не спяшаў

да хворага на дапамогу?

Ах, страшна глядзець, як любімы канаў,

як скручваўся ў сутаргах рогам!

Ён поўны быў сіл маладых і надзей,

у некалькі дзён згас як свечка...”

Марыя і Марфа ў нясцерпнай бядзе

клялі гэты свет недарэчны.

Але не прайшло і паўдня, як яны

стаялі ў святым недаўменні,

тады як Ісус гаварыў: "Ён жывы!

Хай выйдзе сюды з царства ценяў!”

І камень адвалены ўніз паляцеў.

З пячоры магільнай і стылай

на радасць і страх самых блізкіх людзей

з’яўляецца Лазар іх мілы.

Міхась Южык

Об авторе

Міхась Южык

Міхась Южык нарадзіўся ў Мінску ў 1969 г. Закончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут. Працаваў на ВА «Гарызонт» .

З 1997 года – супрацоўнік літаратурна-публіцыстычнага часопіса «Акно» .

З З 2001 года – сябар Саюза пісьменнікаў Беларусі. Выдаў тры кнігі прозы«Мёртвае дрэва», «Перакулены час», «Марыянеткі і лялькаводы», зборнік паэзіі «АнтыРЫФМАР», а таксама аўтар раманаў «Лесвіца» і «Леапард на балконе», што друкаваліся ў часопісе «Полымя», аўтар шматлікіх аповесцяў, якія друкаваліся ў перыядычных выданнях Саюза пісьменнікаў Беларусі.


Издание прихода

«Вербочка» №1(98)/2014 Январь

Материалы номера

Церковный календарь

 



Система Orphus
аборт, мини аборт, контрацепция,
События
Смотреть на Твиттере